Ontdekkingsverhaal Aziza

In beweging

Verteller: Aziza
1 Fan
Van Tijenbuurt, Slotermeer

Aziza is 50 jaar en woont met haar gezin in de Van Tijenbuurt in Geuzenveld. Zo’n veertig jaar geleden kwam zij vanuit Marokko naar Nederland. Voor haar was het een belangrijke ontdekking dat fysieke beweging ook beweging bracht in haar hoofd.

Buurtbewoners luisteren tijdens de verhalenexpositie in de Van Tijenbuurt waar Aziza woont naar haar verhaal. Bron: foto gemaakt door Anna Swagerman, juni 2015.

Buurtbewoners luisteren tijdens de verhalenexpositie in de Van Tijenbuurt waar Aziza woont naar haar verhaal. Bron: foto gemaakt door Anna Swagerman, juni 2015.

Alle rechten voorbehouden

Openstaan
Sommige mensen staan open voor dingen, anderen zitten helemaal dicht. Ik sta open om dingen te leren en ontmoet graag nieuwe mensen. Ook hier in de buurt. Ik zwaai vaak naar de buren. Mijn buurvrouw kan ik echt niet missen, als ze lang wegblijft dan moet ze het aan mij doorgeven. Het is echt fijn als je zulk contact hebt met iemand die dichtbij woont. Men kent elkaar in deze straat. Daar woont een Nederlander, daar links een Surinamer, en daarnaast is net een Turks gezin gekomen. Het is leuk dat je niet alleen met mensen uit je eigen cultuur woont. Ik help mijn buren ook; om de hoek woont een vrouw die erg ziek is. Ik heb gezegd dat ze mij gewoon om hulp moet vragen. De kinderen kunnen ook boodschappen voor haar doen. Het is zo verdrietig voor die vrouw.

Naar buiten
Toen ik net in deze buurt kwam wonen zat ik veel binnen. Ik was bezig met de kinderen en eten koken. Soms ging ik even naar buiten om boodschappen te doen of naar de speeltuin, maar daarna ging ik snel weer naar binnen. Je raakt gestrest omdat je niet beweegt. Maar nu heb ik mijn ritme gevonden; ik breng de kinderen naar school en dan blijf ik daar om wat te kletsen met de vrouwen, even eruit. Vroeger nam ik daar de tijd niet voor, maar nu denk ik ‘leef in het nu, het huishouden komt later wel, het hoeft niet meteen’. Dat heb ik ontdekt en ik vind het heerlijk.
Die ontdekking deed ik dankzij ouderbetrokkenheid op school. Daar vertelde een psycholoog over mensen met depressie; mensen waarvan hun hoofd vol zit. ‘Alle mensen hebben een probleem’ zei ze, ‘je bent bezorgd over je familie, je huis. Maar als je niet beweegt, dan blijft het in je hoofd zitten, het moet leeg. Sporten helpt, je moet naar buiten, bewegen’. Toen ik dat hoorde dacht ik ‘waar ben ik ook eigenlijk mee bezig!’. M’n man was ook net gestopt met werken; ik dacht ‘hoe kom ik nu verder?’ Ik besloot te gaan bewegen. Nu sport ik drie keer in de week. Eerst breng ik mijn zoon naar school en dan ga ik een uur sporten. Je voelt je heel anders, alles wat in je hoofd zit gaat eruit.

Fietsen is voor Aziza één van de manieren om haar hoofd leeg te maken. Bron: Foto gemaakt door Anna Swagerman, zomer 2014.

Fietsen is voor Aziza één van de manieren om haar hoofd leeg te maken. Bron: Foto gemaakt door Anna Swagerman, zomer 2014.

Alle rechten voorbehouden

‘Jij altijd met je sporten’ zeggen m’n schoonzusjes steeds. Mijn man steunt me in alles en herinnert me er zelfs aan; ‘Moet je vandaag niet sporten?’ zegt hij dan. Ik ben een vrij mens. Het ligt er ook aan met wie je getrouwd bent. Of je vrij wordt gelaten. Als een man thuiskomt en er is geen eten, zegt hij er dan wat van of niet? Je hebt mannen die boos worden. Ik zou dat niet pikken, mijn man heeft dat nooit gedaan. We maken samen het eten klaar, hij werkt en ik werk. Hij heeft nog nooit gezegd ‘je moet thee voor me zetten’. Hij vraagt ‘wil je thee voor me zetten?’. Mijn kinderen zien ook dat ik ben veranderd; ‘mama je bent zo actief, zo bezig’. M’n oudste dochter is trots op me. Ze vindt het knap dat ik het volhoud, er zijn vrouwen die komen twee weken en de derde week zie je ze niet meer. Ze zeggen dat ze pijn hebben. ‘Dat is geen pijn’ zeg ik dan, ‘dat zijn je spieren, je doet het goed’.

Leren van anderen
Ik zit ook bij een wandelgroep. M’n moeder riep ‘en je man dan’? Maar ik mocht van m’n man, daar was ik zo blij om. Ik ben nu zelfs leider van de wandelgroep. Er zijn twee rondjes, een groot rondje voor de mensen die snel lopen, en een klein rondje voor de ouderen. Wie een groot rondje wil lopen gaat met mij mee. Met de wandelgroep heb ik veel ontdekt in Nederland; we zijn naar de zee geweest en naar het paleis van de koningin. Ook hebben we het Van Gogh Museum bezocht en het museum ernaast, hoe heet het ook al weer… het Rijksmuseum. Ik kan nu ook met m’n man en kinderen gaan. M’n zoon wil graag naar het Anne Frank Huis.
Mijn vader is een inspiratiebron voor mij geweest, hij ging heel vrij met mij om. Openstaan om te leren van anderen, dat heb ik van hem en daardoor kwam ik erachter dat ik naar buiten moest. In de maand dat we naar Nederland kwamen was het koud en het sneeuwde. Het was de eerste keer dat ik sneeuw zag. Mijn vader legde me uit dat het koud was en zei ‘we gaan een spijkerbroek kopen’. Een spijkerbroek! Dat had ik nog nooit van mijn leven aangehad, ik zag het alleen bij mannen. Zelf had ik een lange rok aan met een truitje, of een kaftan. In plaats van een broek had hij eigenlijk een rok en panty voor me moeten kopen. Maar hij kocht gewoon een broek voor mij. Dat was echt spannend.
Wacht, schenk die thee voorzichtig in, rustig aan.

In het moment
Er is veel veranderd voor mij; m’n hoofd is leeg. Je piekert niet meer tot je er bij neervalt. De dingen zijn er, maar je moet sterk in je schoenen staan. Die psycholoog vertelde dat als je ergens stilzit dan begint het al, je gedachten zijn weg voordat je het door hebt. Je bent weg uit het moment. Ze gaf de tip om een elastiekje om je pols te dragen. Als je dan bijvoorbeeld aan het koken bent en je merkt dat je niet in het moment zit met je gedachten, dan trek je even aan het elastiekje. Ik heb het vaak om. Een vriendin zei laatst ‘draag je nou nog steeds dat elastiekje’? Ja het helpt mij, het helpt echt. Of soms ga ik gewoon zomaar ineens een rondje fietsen.

Alle rechten voorbehouden

173 keer bekeken

Geen reacties

Voeg je reactie toe