Dramatisch jaar 1956 en volgende jaren tot en met 1964

Dan komt 1956 en volgende jaren. Een dramatische  periode voor ons gezin. Pa wordt ziek en bij de GGD op de Achtergracht wordt TBC geconstateerd. Het heel harde en vele werken gecombineerd met meelstof en roken hebben hun tol geeist. Hij wordt zo snel mogelijk opgenomen in sanatorium Berg en Bosch in Bilthoven. Het gezin raakt ontwricht als met tussenpozen ook zus Mieke, zus Marthy en zus Ineke ziek blijken te zijn en ook zij worden opgenomen.

Allen krijgen het medicijn PAS en moeten kuren en rusten in de lighallen. Bij Pa blijkt de aandoening dermate ernstig dat hij moet worden geopereerd om een groot deel long te laten verwijderen. Toendertijd een zware en ingrijpende operatie met pittige lichamelijke consequenties, langdurig herstel en revalidatie. Ook Ineke moet helaas geopereerd worden. Allereerst voor de zieken een zware tijd, maar ook voor de achterblijvers. Financieel was het moeilijk door sterk teruggelopen inkomsten en allerlei extra kosten door reizen enzovoort.

Zeer teleurstellend was het mee te maken dat er kennissen waren waarvan we geen steun kregen maar plotseling niets meer hoorden. Ma ging op woensdag en/of zondag op bezoek, soms met Els want die mocht in het begin niet naar binnen wegens besmettingsgevaar. Ik ging vaak op zondag. Eerst met de trein naar Hilversum en dan met de NBM bus naar Bilthoven. Een aantal keren ben ik op de fiets gegaan langs de vaart via Diemen, Weesp, Ankeveen, Bantam, Hilversum, Hollandsche Rading, Maartensdijk naar Bilthoven. Tijdens de rustpauze moesten de bezoekers weg uit  de ziekenzalen. Wij gingen dan naar de hei of het bos om een boterham te eten of wat te drinken. Ook liepen we wel naar de uitspanning de Mauritshoeve in Maartensdijk.

Door geregeld bezoek mocht Els daar in de zomer enkele welen logeren. In Hilversum tijdens het wachten op de bus of de trein werd regelmatig koffie gedronken bij Hotel De Roode Leeuw in de Leeuwenstraat en raakte Ma in gesprek met de eigenaar en vertelde ons verhaal.  Hij kwam met het aanbod om in de zomervakantie met zijn drieën er voor een vriendelijke prijs een paar weken te verblijven in een simpele maar voldoende passende kamer. Ter afwisseling van het ziekenbezoek verkenden we de omgeving en liepen naar de Westerheide met de schaapskudde of naar het mooie Laapersveld en het dorp in. In de laatste periode van de revalidatie maakte Pa, als arbeidstherapie, houten speelgoed voor de stichting A.D.O.

Na terugkomst uit het sanatorium pakte Pa zijn hobby’s van koorzingen, toneelspelen en schaken weer op.

Uiteraard kon hij niet meer in zijn oude beroep aan de slag. De oude heer Pool had echter geregeld dat hij vestigingsleider kon worden bij filiaal Johannes Verhulststraat. Door zijn ervaring kon Pa prima leiding geven aan de 6 broodbezorgers die daar vandaan hun wijk liepen. Hij heeft er een goede tijd gehad. In de winkel werden verschillende merken beschuit verkocht zoals Bolletje, Haust, Hille en Ter Meulen. Een van de verkoopsters was soms ondeugend door als er gevraagd werd om een rol beschuit met uitgestreken gezicht te vragen :”Bille of Holletje?”. Hilariteit alom! Toen na jaren het wijklopen werd beëindigd, stopte ook de functie van mijn Pa. Hij is toen nog werkzaam geweest als beheerder van de showroom bij een groothandel op de Kloveniersburgwal, een handelsonderneming op Zeeburg en bij een houthandel op de Hemweg. Zijn laatste baan was suppoost bij het Historisch Museum in de Kalverstraat

Bij het zelfstandiger worden van de kinderen ging Ma als verkoopster werken in diverse filialen van Gebr. Pool en Bundels.
Het vierkante amerikaans witbrood Tip Top was inmiddels bij de klanten van Gebr. Pool heel populair geworden en Ma ging in filiaal Jacob van Lennepstraat dat brood in grote hoeveelheden snijden en verpakken in wit glanzend papier bedrukt met de Stars en Stripes in rood en blauw.
Tenslotte is ze portier geweest bij het Lutherhof op het Staringplein. Een baan die haar prima beviel vanwege de contacten met de bewoners en bezoekers.

---------

Lees hier alle verhalen van Theo Horbach