Televisie kijken met behulp van een ijzeren kleerhanger

Wij kregen in 1961 televisie, met alleen op  Nederland 1 een avonduitzending. Op woensdagmiddag een kinderprogramma - later ook op zaterdagmiddag - dat veelal aangekondigd werd door een omroepster; volgens mij Hannie Lips, ook wel ‘Tante Hannie’. Zij kondigde het programma aan en aan het eind ook weer af, zwaaiend met twee handen. ook herinner ik mij Tanja Koen en de naam Ageeth Scherphuis.
In die tijd begonnen er ook radiouitzendingen vanaf een zogenaamd Piratenschip op de Noordzee: Radio Veronica. Die zender stond bij ons in de Coltermanstraat iedere dag aan, waardoor wij als kinderen (pubers) in contact kwamen met de ontstane Pop-muziek. Ongeveer in 1963 verscheen het REM eiland ergens voor de kust in de Noordzee, waarvandaan de eerste commerciële televisie uitzendingen werden uitgezonden. Die konden echter door gewone televisies niet opgevangen worden.
Een oom van mij had daar iets op gevonden. Hij had in zijn omgeving gehoord, dat een ijzeren kleerhanger die kromgebogen bovenop de televisie gezet moest worden en die - na in bepaalde richtingen gedraaid te zijn - de signalen van REM kon opvangen.

Ook moest de kromgebogen kleerhanger met een los antennedraadje contact maken met de televisie. Mijn oom heeft het na enig gepruts bij ons voor elkaar gekregen en konden wij de uitzendingen van het REM-eiland ontvangen, zij het met heel veel ruis. Ook oma en opa, die naast ons woonden werden voorzien van REM-televisie.
Mijn oom had al snel een opvolger van de kleerhanger ontworpen, een aluminium strip ter grote van de kleerhanger maar dan breder en gestileerder gebogen, maar ook in de vorm van een kleerhanger. Het antennedraadje was steviger bevestigd aan of in de televisie. Hoe? Dat weet ik niet meer. Na enig richten van deze ‘kleerhanger’ hadden we in de Johan Coltermanstraat prima beeld met de programma’s vanaf deze illegale zender en konden we opeens films zien die voorheen alleen in de bioscopen te zien waren.
Het probleem voor mijn moeder was, dat zij bij het afstoffen van de televisie erop moest letten, dat de ‘aluminium kleerhanger’ weer precies op de zelfde plaats en in dezelfde richting moest komen te staan. Dat leverde regelmatig problemen op. Óf we hadden geen beeld, óf wel beeld, maar geen geluid, óf wel beeld en geluid, maar veel ruis. Na enig draaien met de ‘klerenhanger’ kwam het goed.
Dankzij de REM werd onze wereld groter door journaal- en bioscoopbeelden.