Ruud van Koert
Het herdenkingsmonument gezien vanaf de Coronelstraat
Zicht op het monument vanaf de Haarlemmerweg
Toeloop van belangstellenden en familie van de gefusilleerde mannen
Een terechte oproep
Waarom kon je er niet zijn zult u zich afvragen als je zo hecht aan dat moment op die datum.
Ik had mijn eigen gedenkmoment, omdat mijn lieve Yvonne nog maar pas eind maart was overleden. Voor mij was zij ook een strijdster. Niet tegen de ons land destijds bezettende machthebbers, maar tegen haar lijf en alles wat zich daar op Intensive Care in haar organen afspeelde, totdat ze niet meer verder kon en zich ook moest overgeven aan haar eigen vijand.
Gelukkig hebben wij er een aantal jaar geleden voor gekozen om te worden begraven, en dus niet gecremeerd of een nieuwere vorm zoals resomeren.
En dit heeft ertoe geleid dat ik hopelijk nog vele jaren, naast 4 mei als herdenkingsdag, een eigen tijd en plek heb op begraafplaats Vredenhof (niet ver van ons vroegere huis aan de Coronelstraat) om te gedenken.
In gedachten was ik er op 4 mei bij
Een extra herdenkingsmoment
Bijna ieder jaar stond ik bij het gedenkteken langs de Haarlemmerweg, schuin tegenover ons huis aan de
Coronelstraat 1, ook toen we inmiddels Amsterdam hadden ingeruild voor Zaandam. Eerst toen het nog een wit kruis was met de namen van de gefusilleerde mannen. Later met het nieuwe grotere monument. En er leken ieder jaar wel meer mensen te komen.
Dit jaar was ik er niet zelf bij, terwijl er in de wereld momenteel redenen te over zijn om gevallenen in de diverse oorlogen te herdenken. Met daarbij de gedachten waarom al die mannen, vrouwen en kinderen moeten sneuvelen. Gelukkig heeft ex-buurvrouw Marije een aantal foto’s voor mij gemaakt.
27 keer bekeken