De woningen van de Johan Coltermanstraat hadden een wonderlijke nummering. Zo woonden wij op nummer 2-huis. Er was geen nummer 1. In onze beleving woonden we 1 hoog. Waarschijnlijk was de oorzaak, dat onder de woningen een lange gang was, waar aan de voorkant garageboxen voor auto’s waren.
Coltermanstraat juni 2001
Door: Beeldbank van het Stadsarchief
Auto’s waren er in de jaren 60 nog niet of nauwelijks in onze straat. Bovendien moest men deze ruimte huren. Daar had bijna niemand geld voor. De enkele auto werd gewoon in de straat geparkeerd. Het werd dus bijvoorbeeld de opslagplaats van de manke ijscoman, met zijn ijscokar en allerlei toebehoren en de familie Vonk, naast ons wonend, met een stofferingsbedrijf. De stoffenvoorraad werd daar opgeslagen.
Aan de achterkant was een lange gang met voor iedere woning een berging, voor iedere bewoner: ‘BOX’ genoemd.
Naar de boxen
Door: Frans Serné
Elke box was afgeschermd door kippengaas, voorzien van een houten deur. Je kon dus precies zien wat de buren in die box hadden staan. Er zat ook een oudere man die fietsen repareerde, Opa Duck, lijkend op de opa uit het tijdschrift Donald Duck. Een buurman had het in gebruik als knutselparadijs voor de kinderen uit de straat. Hij knutselde graag met hout en kinderen mochten daar komen timmeren en zagen.
Onze box was een opslagplek voor fietsen en brommers van vijf personen, net naast de ingang. Toen we als gezin gingen kamperen werd er ook een aanhangkarretje voor achter de auto ingepropt. Wij hadden het geluk, dat opa en oma naast ons op 3-huis kwamen wonen, met ook een box. Zij hadden ruimte genoeg en wij konden daar de spullen die wij niet direct nodig hadden stallen.
Er stond een oude brommer van mijn vader, die niet meer gebruikt werd. Die brommer, ik meen een Berini, kreeg ik toen ik 16 werd.
Berini eitje
Geld voor een nieuwe brommer was er niet. De eigenaar van Het Friese Rijwielhuis heeft hem toen opgelapt. Het Friese Rijwielhuis was tegenover ons huis in de Sam van Houtenstraat gevestigd. De Berini was echter zo zwaar dat ik er niet mee overweg kon.
Mijn moeder had een zogenaamde Opoe-fiets, fiets met hoog stuur. Er kon een apart soort hulpmotortje op de stang geplaatst worden, een benzinetankje in de vorm van een geel ei, met een kabeltje verbonden met het voorwiel. Al fietsend kon je dus harder rijden. Vandaar de toen-gangbare naam: Brom-Fiets.
