Na 2 jaar op kleuterschool De Sneeuwklokjes was het op mijn 6e tijd voor het serieuze werk, de lagere school!
De looproute
De looproute naar school verschilde niet zoveel met die naar de kleuterschool, alleen stak ik niet over naar de Arij Prinsstraat om bij de A.M. de Jongstraat te komen. Ik liep de Burgemeester Eliasstraat helemaal uit en stak dan over naar de Louis Couperusstraat waar de lagere school stond.
Het gedeelte van de Burgemeester Eliasstraat na de brug over de Burgemeester van Tienhovengracht zou, wat mij betreft, eigenlijk een andere naam moeten hebben. De bomen waren in de jaren 70 al heel groot waardoor het meer een laan was. De bomen waren in 2010, toen ik daar nog een keer naar toe ben gegaan, zo groot dat het donker is wanneer je er in de zomer onderdoor loopt. Heerlijk koel en alsof je in het bos bent met de echo’s van de vogels in de bomen.
De Dr. O. Noordmansschool
De Dr. O. Noordmansschool, aan de Louis Couperusstraat, lag op een steenworp afstand van de kleuterschool, maar wat was het een wereld van verschil. Niet alleen hoe het eruit zag, maar vooral de manier waarop met de kinderen werd omgegaan. Waar de kleuterschool een houten gebouw was, was deze lagere school een betonnen rechthoek met een gigantisch schoolplein en aan de andere kant daarvan een zelfde gebouw waarin de Professor Dr. G. v.d. Leeuw Mavo was gevestigd. De gymzaal zat in een gebouw wat aan de Mavo was gekoppeld.
Om het schoolgebouw in te komen moest je een brede betonnen trap op. Omdat ik uitzonderlijk klein was kwamen bij het omhoog lopen mijn scheenbenen tegen de volgende trede wat ontzettend pijn deed en waardoor ik elke dag bloedende schenen had.
In tegenstelling tot de vrijheid van de kleuterschool heerste er op de lagere school veel meer discipline. In rijen per klas naar boven het gebouw in en absolute stilte.
Juf Krol en meester Van Muiden
Mijn juf in de 1e klas was juf Krol, niet bepaald een warm persoon en het vlinderbrilletje op haar neus gaf haar een streng gezicht. Ik weet nog dat ze tijdens schrijf- en leesles altijd met een stok tegen het schoolbord sloeg en op schreeuwtoon de klas toesprak. Volgens mij was iedereen een beetje bang voor haar.
Maar eerlijk is eerlijk, we konden binnen heel korte tijd lezen, schrijven en rekenen. Ik verbaasde mensen door na een paar maanden straatnaambordjes voor te lezen. Op een dag zaten we in de klas en kwam juf Krol binnen, maar er was iets vreemds aan de hand. De klas begon te fluisteren, maar we konden er onze vinger niet op leggen. Wat bleek toen, het was wel juf Krol, maar niet onze juf Krol. Het was haar jongere zus die langer en slanker was, maar met hetzelfde gezicht. Ze viel in vanwege ziekte van haar oudere zus. Deze juf Krol was overigens wel heel vriendelijk.
Vanaf de 2e klas tot en met de 4e klas had ik meester Van Muiden als leraar. Hij kon heel vriendelijk zijn, maar ook heel hard schreeuwen en met de klasdeur smijten en meestal had ik geen idee wat er aan de hand was. Volgens mij zou dit soort gedrag tegenwoordig niet worden geaccepteerd, maar het waren andere tijden. Het was bijvoorbeeld heel normaal dat er in de klas door de juf of meester werd gerookt. Hoestende kinderen? Niks mee te maken.
De kinderen op school
Waar ik thuis in de straat alleen met andere Indische kinderen omging omdat Nederlandse kinderen niet met ons mochten of wilden spelen, was het op school heel anders. Er was een handvol Indische kinderen, maar ik ging voornamelijk met de Nederlandse kinderen om. Ik heb op deze school niks van discriminatie, een woord wat ik toen natuurlijk niet kende, gemerkt, niet van de leerkrachten en ook niet van de kinderen. Mijn beste vriend vanaf de 1e klas was Erik, altijd één van de grootste jongens van de klas. In de pauzes zat ik vaak op zijn rug. Ook was er een groot meisje, volgens mij heette ze Karla, die het leuk vond mij op haar rug te dragen. Van mijn vriend Dicky mocht ik na school altijd achterop de fiets naar huis. Hij had een Chopper met een hoog stuur en een lang zadel waar ik achterstevoren op zat. En dan was er Marcel, een Indische jongen, met een donkere huid, maar wel met blond haar! Ook met de andere kinderen ging ik goed om. In de pauzes voetballen, estafette lopen en paardje rijden (ik die door iemand werd voortgesleept op zijn of haar rug).
Op de schoolfoto sta ik linksboven, er is goed te zien hoe klein ik was t.o.v. de andere kinderen. Rechts naast meester van Muiden in een witte koltrui mijn beste vriend Erik. Linksonder Dicky en rechtsonder Marcel de blonde Indo.
Zwemles en schooltuintjes
Op deze school heb ik, in de 2e of 3e klas, zwemles gehad in het Sloterparkbad en daar mijn A-diploma gehaald. Wat ik ook heel leuk vond waren de schooltuintjes! Dat was, volgens mij, in de 4e klas achter de ringdijk, wat bij Bos en Lommer hoort. Ik weet nog dat ik bij een planten- en bloemenzaak aan de Burgemeester de Vlugtlaan jaren later een grote foto van mijzelf zag in de etalage uit de tijd van de schooltuintjes, ik probeerde daarop een bloemstukje in elkaar te knutselen. Bij groenteboer Heitz, ook aan de Burgemeester de Vlugtlaan, heeft een tijd een grote foto van mij gehangen, maar dat was een reclameposter van Iglo voor diepvries nasi goreng. Helaas kan ik deze foto’s niet meer op internet terugvinden.
Verhuizing
In de zomer van 1974 verhuisde ik naar Bos en Lommer, naar de Jephtastraat. Dat betekende een andere lagere school voor de 5e en 6e klas: de Klaas de Vriesschool.
Jarenlang heb ik het Arend Bontekoeplantsoen en de kinderen waarmee ik omging ontzettend gemist en dat is eigenlijk nooit overgegaan. De afstand met het nieuwe adres was eigenlijk helemaal niet groot, maar om de een of andere reden had ik het gevoel dat ik niet meer op het oude adres mocht zijn. Ik ben in het jaar na de verhuizing nog één keer teruggegaan en heb van een afstand stiekem gekeken hoe het groepje nog steeds met elkaar omging, maar ik ben er niet op afgestapt. Via Linkedin heb ik jaren geleden contact gehad met mijn buurjongen Roy die naast mij woonde aan het Arend Bontekoeplantsoen. Hij kon zich mij eigenlijk niet herinneren. Ook een andere jongen uit de straat, bij wie ik veel thuis kwam, wist nauwelijks nog wie ik was.
Ik echter zal de jaren in Slotermeer nooit vergeten, de hete zomers, koude winters, die dagen zijn tot in detail in mijn geheugen gebrand.
