In twee eerdere columns schreef ik over de komst van de eerste Surinaamse en Marokkaanse gezinnen bij ons op de trap. Het Surinaamse gezin stookte een vuurtje in het lavet in de badkamer, waardoor enorme rookontwikkeling bij alle woningen binnentrok. Het Marokkaanse gezin sjorde een schaap al blèrend omhoog naar 4-hoog en slachtte het, spoelde het afval door de gootsteen waardoor bij alle bewoners verstopping ontstond. Zij waren onwetend! De buurtwinkels begonnen te verdwijnen. In de Sam van Houtenstraat kwam de eerste supermarkt: VIVO, met aardappelen, groente en fruit en brood, enz. Aan het eind van de Slotermeerlaan verrees een grote supermarkt: VANA. Was bij ons vandaan een heel eind lopen. Ook de Hema en V & D werden lopend bereikbaar. Er kwam markt op Plein ’45. De eerste toko met Aziatisch/Indische producten vestigde zich aan het eind van de Sam van Houtenstraat. Die zaak heeft de veranderingen overleefd en is er nog.
Ook de groei van vooral Marokkaanse gezinnen nam toe. Zo kwam er een tweede Marokkaans gezin te wonen; met vier jonge jongetjes en een oudere puberjongen. De jonge jongetjes voetbalden in het trapportaal én plasten daar ook. Mijn moeder heeft toen samen met de andere buurvrouwen getracht die jochies op te voeden. De Marokkaanse vader was van goede wil, waardoor de overlast verdween. Ze kenden onze manier van wonen niet!
Ook was er een bloedspoor op de trappen zichtbaar. Het bleek dat er een moord gepleegd was bij het tweede Marokkaanse gezin.
En andere keer werd er ’s nachts bij ons aan de voordeur gebeld werd. Mijn vader deed open, in pyjama. Op de trap zat de Marokkaanse buurvrouw in barensnood. De buurman was ten einde raad. Smeekte mijn vader om hulp. De vrouw ging bevallen … op de trap. Wij hadden toen net telefoon en mijn vader belde om een ambulance. Mijn moeder, in pyjama, stond de vrouw bij.
In het ziekenhuis beviel de vrouw van een gezonde zoon. Mijn ouders kregen de dagen erna schalen met lekker eten, als dank. Toen maakten wij voor het eerst kennis met de Marokkaanse keuken.
Ook op de andere trappen in de Johan Coltermanstraat verschenen mensen van diverse komaf.
Bij mijn ouders ontstond langzamerhand een idee om te verhuizen. Mijn broer en ik stonden op het punt om onze vleugels uit te slaan. Onze zus was nog met een opleiding bezig.
Wordt vervolgd.