De geuren, kleuren en muziek uit de jaren ‘60 en ‘70

Dingen die herinneringen oprakelen aan Slotermeer en Bos en Lommer

Behang jaren 70

Behang jaren 70

Degenen die mijn vorige verhalen hebben gelezen, weten dat mijn jeugdherinneringen sterk worden getriggerd door geuren. Het is iets wat onder de dure term ‘onvrijwillig autobiografisch geheugen’ valt.

Zo is bloeiende liguster nog altijd een trigger om aan mijn gelukkige tijd aan het Arend Bontekoeplantsoen te denken. Helaas is deze haagplant niet meer populair, maar ik heb een klein plantje in een grote pot geplant en het is nu in een mooie grote gesnoeide bol geworden. Wanneer de struik in het late voorjaar/begin zomer bloeit kan ik eindeloos mijmeren in een wolk van bedwelmende geur.

De geur van citroengeranium is een andere geur uit mijn jeugd. De grote planten stonden in de glazen hal van de Klaas de Vriesschool in Bos en Lommer. Het tochtte altijd in die hal waardoor de planten een intense geur verspreidden, iets wat me thuis nooit gelukt is.

Maar geur is bij mij niet de enige trigger en ik ga ervan uit dat ik daarin niet de enige ben. Misschien dat degenen dit verhaal lezen hun eigen ervaringen met triggers willen delen?

Wanneer ik het nummer ‘I started a joke’ van de BeeGees uit de late jaren ‘60 hoor, dan herinner ik me mijn dagelijkse wandeling naar de kleuterschool. Ik voel zelfs het huppelen wat ik toen vaak deed. Op die leeftijd gaf ik helemaal niets om muziek, maar ik heb het blijkbaar onbewust opgeslagen. Vooral bij de zin die begint met ‘When I finally died’ kan ik nog een rilling krijgen. Natuurlijk had ik geen idee waar het nummer over ging, ik was vijf jaar oud en sprak geen woord Engels, maar iemand moet me verteld hebben dat het woord died overleden betekent. Het gaf me als kind een verdrietig gevoel.

Ik was het bestaan van het nummer helemaal vergeten toen ik het ineens op Youtube weer hoorde in een vakantiefilmpje dat iemand in de jaren 80 had gemaakt. Zodra Robin Gibb begon te zingen was ik weer een kleuter en liep ik over de Burgemeester Eliasstraat naar kleuterschool De Sneeuwklokjes.

Een ander nummer uit die tijd is ‘Penny Lane’ van de Beatles. Dat nummer brengt me meteen terug naar bus negentien van Geuzenveld naar Osdorp op weg naar mijn geliefde oma. Ik zie mezelf dan naar de brede berm kijken tussen de rijstroken waar jonge bomen waren geplant. Was het de buschauffeur die een transistorradio aan had staan? Ik weet alleen dat ik het een keer hoorde in die bus.

En bij het mooie nummer ‘Gute nacht, freunde’ van Reinhard Mey, hoor en zie ik kleine Grace uit ons hechte vriendengroepje zingen. Ze kende alle Duitse woorden uit haar hoofd.

Er zullen nog veel meer nummers zijn uit mijn kleutertijd, maar pas wanneer ik zo’n nummer hoor ga ik terug naar een bepaalde tijd. ‘San Francisco’ doet me nog altijd denken aan de eindeloze zomers in Slotermeer die ik van ’s ochtends vroeg tot in de avond, buiten, al spelend doorbracht. 

Na de kleutertijd maakte ik het wat bewuster mee; zo was ‘Hold back the night’ van de Trammps het nummer van de vijfde klas op de Klaas de Vriesschool en ‘Ich bin wie du’ van Marianne Rosenberg het nummer van de zomer van de zesde klas. Ik herinner me niet alleen de nummers; ik voel me dan ook echt zoals ik me toen voelde als ik die muziek hoor.

Wat betreft kleuren: de vreselijke combinatie groen met oranje en paars betekent voor mij de Jephtastraat in Bos en Lommer; een tijd die ik nog altijd wil vergeten.

Zijn er andere mensen die dit soort herinneringstriggers beleven? Ik zou het geweldig vinden als iemand daarover wat zou willen delen!

Jack Pouw

180 keer bekeken