De Zilvervloot

Rijkspostspaarbank

Auteur: Fred Fontijn
7 Fans
Bos en Lommer

Als we Piet Hein toch niet hadden gehad, dan misten we nu een aantal herinneringen. Onlangs werd bekend dat de spaarregeling ‘de Zilvervloot’ gereanimeerd is. Zonder onze Piet was die regeling er nooit geweest.

De ingang van het postkantoor uit dit verhaal - met achter de lantaarnpaal de postzegel- en postkaartenautomaten! Foto: detail van de foto onderaan dit verhaal - Beeldbank van het Stadsarchief

De ingang van het postkantoor uit dit verhaal - met achter de lantaarnpaal de postzegel- en postkaartenautomaten! Foto: detail van de foto onderaan dit verhaal - Beeldbank van het Stadsarchief

Alle rechten voorbehouden

Piet Hein ging de geschiedenisboeken in met de legendarische overwinning op die ongure Spanjaarden. Of het mooie liedje daarover lang daarna geschreven is of al direct na het binnenbrengen van de ‘Spaanse matten’, weet ik niet.
Maar wij zongen het uit volle borst: ‘Hij heeft gewonnen, gewonnen de Ziiiiilverenvloooooot’, uit achtenveertig kinderkeeltjes klonk dat geweldig.

Sparen
Al in de eerste klas leerden we sparen! Op iedere maandagochtend namen we geld mee naar school, dat door juf Riemersma in ontvangst werd genomen, keurig geadministreerd en dan naar de ‘Rijkspostspaarbank’ op het Bos en Lommerplein werd gebracht. Althans zo herinner ik me het. Of het door één of twee leerlingen gebeurde, weet ik niet meer. Wel herinner ik me dat grote kantoor, op de hoek van het plein en de Bos en Lommerweg. Er leiden meerdere wegen naar toe. De Bestevaerstraat helemaal uit, links af bij de Gruyter en dan was je er zo. De andere weg was achterlangs, bij het witte schooltje (Ten Cateschool) en de achterkant van het postkantoor langs, rechts af en dan de draaideur door. Er waren, in mijn herinnering, wel zes loketten, bij grote drukte waren er toch slechts twee open. De twee die het verst weg waren en er stond altijd een rij.

Zilvervloot
Vanwege die spaaractie van de Rijkspostspaarbank kregen we allemaal één keer per jaar een leuk boekje. Pas in de vierde klas werd het ‘Zilvervloot sparen’ uitgevonden. In mijn jeugd spaarden we alleen nog met contant geld, de tocht naar het Bos en Lommerplein, werd ook toen nog geregeld gemaakt. Al was er op De Admiraal De Ruyterweg, vlak bij het politiebureau, een boekwinkel met een postagentschap waar je ook met je spaargeld terecht kon. Maar de eigenaar van die winkel was een chagrijnige man, daarom gingen we bij voorkeur naar dat grote kantoor. In 1968 heb ik mijn spaarbankboekje ‘leeggeroofd’. Ik trouwde en kon de tweeduizend gulden die gespaard was goed gebruiken. Niet lang daarna werd de regeling afgeschaft, nu is die er weer: ‘Leve Piet Hein!’

Alle rechten voorbehouden

2104 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Tijl Uilenspigelstraat hoek Bos en Lommerweg met links de ingang van het postkantoor Foto: Beeldbank van het Stadsarchief van de gemeente Amsterdam, circa 1941

Tijl Uilenspigelstraat hoek Bos en Lommerweg met links de ingang van het postkantoor Foto: Beeldbank van het Stadsarchief van de gemeente Amsterdam, circa 1941

Alle rechten voorbehouden

2 reacties

Voeg je reactie toe
Henk van Dijk

RPS

In de jaren '60 was de Rijkspostspaarbank (RPS) mijn eerste werkgever. Daar werkte toentertijd o.a. ook Ferry de Groot en enkele bandleden van de Hunters. Zilvervloot-sparen had een eigen afdeling genaamd "Jeugdsparen". Het spaarbankboekje had een afwijkende (groene) kleur, maar zag er verder net zo uit als het bekende spaarbankboekje.
De RPS verruilde in 1978 de Van Baerlestraat voor een locatie bij het Amstelstation. In 1986 vormden de Postgiro en de RPS samen de Postbank. Het pand in de Van Baerlestraat is nog jarenlang in gebruik geweest door het Sweelinck Conservatorium. Recentelijk is het monumentale gebouw opnieuw ingericht en doet nu dienst als luxueus hotel.

Fred Fontijn

maarten hodde reageert

Klasgenoot Maarten Hodde reageerde op mijn Zilvervloot verhaal. Zo komen we toch een stukje bij hoe het echt was. Volgens mij heeft hij gelijk. Wie weet nog meer?
Hoi fred,..................hier weet ik eigenlijk heel weinig vanaf. 't Enige dat ik me herinner is het feit dat er spaarzegels gekocht konden worden. 5ct, 10ct, en een mooie zegel van maar liefst 25ct. De meesten kochten iets in de trant van 10 ct. of 10 + 5, of twee van 10. Maar we hadden in onze klas een jongen zitten (Pierre), die de zoon was van de juwelier/horlogerie v. Bekkum, op de Ruijterweg. Hij kocht bijna altijd een aantal 25ct. zegels. Daar werd met jaloerse blikken naar gekeken.
De zegels moest je in een speciaal boekje plakken. Als het vol was kon je het gespaarde bedrag bij laten schrijven op je spaarbankboekje. En daarvoor ging je dan toch naar het postkantoortje op de Ruijterweg. Dat mannetje achter dat loket achter in die ruimte. Zilvervloot sparen daar deden we niet aan, thuis.
Dat is wat ik me er van herinner.