Van der Hoopstraat voor 1960 (8)

Auteur: Jan Wiebenga
7 Fans
Westerpark

Het GG/GD gebouwtje naast de ingang naar het Westerpark. Daar liep ik vroeger (bijna) altijd met een boog omheen. Er werd daar namelijk veel gespoten, en er gebeurden veel andere vreselijke dingen. Zoals het trekken van tanden en kiezen! Aan de borden op de gevel te zien is er niet veel veranderd.

GG/GD gebouw, Westerpark 2 In het achterste lage gedeelte was de praktijk van mijn tandarts, alias ‘de paardenslager’ gevestigd. De op de foto vermelde  tandarts is niet dezelfde. <br />Foto Ian Wiebenga, 2006

GG/GD gebouw, Westerpark 2 In het achterste lage gedeelte was de praktijk van mijn tandarts, alias ‘de paardenslager’ gevestigd. De op de foto vermelde tandarts is niet dezelfde.
Foto Ian Wiebenga, 2006

Alle rechten voorbehouden
ca. 1951

Aan de overkant van de Haarlemmervaart ligt het Westerpark. In vroeger jaren was hier eigenlijk niet veel te beleven. Sommigen zullen dit tegenspreken. Het park ligt ook een beetje uit de loop. Maar dat komt ook omdat het tegen het oude gasfabriek-terrein aanlicht en tussen de spoorbaan en de Haarlemmervaart. Tegenwoordig hebben ze het park meer bij de stad betrokken. Er is van alles te doen voor jong en oud. Ik herinner me het park vooral omdat bij de ingang de tandartspraktijk was gevestigd. Mijn tandarts werd de ‘paardenslager’ genoemd. Deze tandarts wist wel wat een boor was maar trekken was zijn favoriete bezigheid. Wie nog een sappig verhaal weet over deze tandarts; graag!

Verenigingsleven

Op de Spaarndammerdijk kwamen we omdat daar ons clubhuis van de padvinders was gevestigd. Zie daarvoor deel 6. Aan de overkant van de Hemweg mochten we van onze ouders niet komen. Te gevaarlijk, omdat dat voor ons te ver van huis was met ook nog eens te veel diep water.
Na de padvinderperiode was er geen zwart gat. Ik stapte eigenlijk geruisloos over naar een andere vereniging. Dat heette toen de KAJ of Katholieke Arbeiders Jeugd. Het honk bevond zich op de zolder van het verenigingsgebouw De Rijke in de Spaarndammerstraat. Het was een soort gezelligheidsvereniging. Je kon er biljarten, tafeltennissen, sjoelen, dammen en schaken. Ook werd er in een piepkleine bar fris en cola geschonken. Koeken kon je er ook krijgen. Wat een tijd. Met mijn vriend Erik struinden we wel de buurt af op zoek naar wat vrouwelijk schoon. Op de hoek van de van Beuningenstraat en de Haarlemmerweg zat een ijssalon. Daar hadden we soms wel eens sjans met meisjes. Maar dat duurde nooit langer dan een paar uur. En veel meer dan een nonchalante kus kon er niet af. Maar het was natuurlijk allemaal wel spannend.

Sint Barbara

Nog even terug naar de Spaarndammerdijk; begraafplaats Barbara is voor onze familie (en niet alleen voor ons) een vrij regelmatig betreden plek. De hele familie van vaders kant, en in iets mindere mate van moeders kant, ligt hier begraven. Eigenlijk dus een familiekerkhof. Het klinkt wat luguber maar het is een feit. Als alle stenen met onze familienamen zouden zijn blijven staan, was het misschien ook daar gezellig. Een reünie van begravenen zal echter, wegens gebrek aan belangstelling, wel niet in het verschiet liggen!

Gepubliceerd: 26 december 2007

Lees ook de andere verhalen over de Van der Hoopstraat.

Alle rechten voorbehouden

1678 keer bekeken

9 reacties

Voeg je reactie toe
Otto

tandarts westerpark

Voor mij had dat "huisje" (wat inmiddels op de lijst van monumentenzorg staat) van de Tandarts een pijnlijke maar ook een goede ervaring. Ik woonde net 1 jaar in de buurt van Hogendorpstraat 55 waar voorheen de kaashandel zat die er al van =/- 1890 inzat. Maar ik kreeg dus een ontsteking onder mijn kiezen. dus wij daar naar de  tandarts en die zette er een spuit op en zoog de hele bult weg was pijnlijk maar een hele opluchting. Dat was eind jaren '70

ilona bakker

tandarts lieve

ik lees dit allemaal en mijn herinneringen komen ook boven van tandarts lieve, jullie vergeten dat die man vreselijk uit ze mond stonk, hij had namelijk een open maagklep.
hij had beter ze klep kunnen houden.
wij woonde in de van hogendorpstraat bij de sportvelden en daar woonde de familie trok, jansie jolen dat waren de knokkers van de buurt.
maar ik dwaal een beetje af.......kan zoveel vertellen over die buurt.
andere keer maar

Bezoeker

Tandarts v.d. Berg

Mijn vader heeft het ook nog heel vaak over tandarts Lieve. Ikzelf ben van 1963, in de Staatsliedenbuurt geboren en het GG en GD-huisje heb ik heel vaak van binnen gezien. Als baby en peuter bij de zuigelingenzorg (zit er trouwens nog steeds) en bij de tandarts. Ik kan me die bezoeken aan de tandarts nog herinneren als de dag van gisteren. Ontzettend druk voor het loket waar je je moest melden. Het was 1 balie met 1 raam en daarvoor stond het rijen dik. Er hing daar altijd "the smell of fear". Iedereen stond te hopen/te bidden dat ze niet tandarts v.d. Berg toegewezen kregen. Dat was de slager in mijn tijd. Die boorde nooit, trok gelijk alles. En was heel onaardig, vooral tegen kinderen. Mijn moeder is bijna al haar kiezen bij hem verloren. Gelukkig heb ik hem nooit gehad. Mijn vader had in die tijd altijd tandarts Karthaus, die was heel bijzonder, werkte met de modernste apparatuur en was nog aardig ook. Ik ga er vandaag de dag nog steeds naar de tandarts. Nu zit er nog maar 1 tandarts.

Han vd Schaaff

Nasmaak

wat ik mij van dr.Lieve herinner is de smaak van nicotine. Als hij met zijn vingers in je mond zat, zonder de handschoenen die zij tegenwoordig aan hebben natuurlijk, proefde ik de smaak van nicotine en dat is mij altijd bijgebleven, buiten het gebrom van de boor natuurlijk.

Bezoeker

Huissie

toen ik in de jaren dertig/veertig naar de tandarts in het Westerpark moest, noemden we die locatie "Het Huissie."
ben benieuwd of die naam nog steeds gebruikt wordt en of daar sowieso nog gevuld en getrokken wordt. (in de medische zin dan uiteraard).

Jan Rutgers

re/ tandarts/paardenslager

Ja wat moet dat moet, hij maakte er zelf ook geen probleem van, dat kinderen als de dood voor hem waren. Maar hij zal al wel overleden zijn, moge hij rusten in vrede. Hij heeft menigmaal mijn gebit in ogenschouw genomen en was altijd zeer verheugd als hij een gaatje vond. Ik ben blij dat ik hem maar weinig reden tot lachen heb gegeven,
Helaas voor de man, dat pas later gewaardeerd wordt wat je doet, dat was met je ouders, de meester en juf op school en ook zijn beroepsgroep pas na het aanschaffen van het kunstgebit. Jammer maar het is niet anders

Jan Wiebenga

re / tandarts

Jan, je kan het zo lekker raak neerzetten, met naam en toenaam. Het is zoals het was. Ik wilde geen namen noemen. Misschien leeft deze "Lieve" man nog, en krijgt hij spijt van wat hij ons aangedaan heeft als hij dit leest! Maar eigenlijk moet je hem bedanken omdat hij je van een zere kies heeft verlost. Geef het toe!

rutgers

De paardenslager

Die tandarts heette Lieve, ja hoe kom je er op he?
Een grote kerel altijd een jas met korte mouwen met daar uit twee boomstammen van armen met kolenschoppen van handen en een grote dikke kop, als kind was je er zeer van onder de indruk. Als die meneer Lieve zou hebben gekregen wat hem allemaal is toegewenst, had hij aan drie mensenlevens niet genoeg hebben om het uit te zieken.

Bezoeker

Hoofdstuk 8

Leuk verhaal
Wij hadden vroeger ook een paardenslager als tandarts in noord
Nu heb ik er een die een lintje verdiend
(tandarts Sijbrands nieuwendammerdijk)