Onrecht in de speeltuin Frederik van Dorpstraat

De adrenaline spoot uit mijn oren

6 Fans
Geuzenveld

Er wordt regelmatig gesproken over probleembuurten in Amsterdam-West, maar in de zestiger jaren ging het er op straat soms ook ruig aan toe. Dan probeerden jongens die drie of vier jaar ouder waren dan ik te bepalen wie er wel of niet de speeltuin mocht betreden.

De speeltuin in het plantsoen van de Frederik van Dorpstraat Foto: Beeldbank van het Stadsarchief van Amsterdam, 29 juli 1976

De speeltuin in het plantsoen van de Frederik van Dorpstraat Foto: Beeldbank van het Stadsarchief van Amsterdam, 29 juli 1976 Door: Beeldbank van het Stadsarchief

Alle rechten voorbehouden

Die speeltuin lag ongeveer twintig meter van ons huis. ”Jullie mogen vandaag niet in de speeltuin”, schreeuwden die jongens dan tegen mijn broer en mij. Woedend zette ik dan toch een paar stappen op de speelplaats. Vervolgens kwamen ze aanrennen om mij te beletten nog meer meters op de speelplaats te laten maken.
“Laten we maar ergens anders gaan spelen”, zei mijn broertje dan steevast en uiteindelijk deden we dat, hoewel ik kookte van woede en de adrenaline uit mijn oren spoot over zoveel onrecht. Soms keken we eerst even om het hoekje om te zien of die 'pestkoppen' er waren. Zo niet dan gingen we in harmonie rupsen of lieveheersbeestjes zoeken in de struiken rondom de speeltuin. Het waren (en zijn) best lieflijke woninkjes met een tuintje met een heg eromheen. Wij hadden in onze tuin een kip, een konijn en twee katten.

Er woonden veel arbeiders en mensen uit de lagere middenklasse en veel Indische gezinnen, een paar heel grote, in de Frederik van Dorpstraat waar ik woonde. Mijn moeder was ook gerepatrieerd uit Nederlandsch-Indië. Bijna nooit werden de buurtkinderen naar de speeltuin begeleid door een ouder. Ik denk dat de meeste ouders wel iets anders aan hun hoofd hadden; ze hadden er waarschijnlijk geen weet van dat het er zo ruig aan toe ging. Doordat de Indische kinderen regelmatig door die grote jongens voor “pinda”of “inda pinda poepchinees” werden uitgescholden, ontstond er toch een soort saamhorigheid tussen die Indische kinderen (wat dan misschien weer niet zo goed was voor de integratie). Ik had wel een beetje dubbele gevoelens bij die Indische gezinnen: aan de ene kant voelde het vertrouwd, aan de andere kant hadden veel van die ouders zo’n gelaten, trieste blik in hun ogen die ik ook zag bij mijn oma. Volgens mij hadden ze ook veel zorgen.

Bij mij op school
Op de Pieter Jelles Troelstraschool werd ik gelukkig niet gepest om mijn kleur of afkomst. Sowieso werd daar, volgens mij, weinig gepest. Wat ik heel komisch vond en waar ik ook heel trots op was, was het touwklimmen bij gymnastiek. Ik was helemaal niet goed in gym maar bij touwklimmen bleek dat de Indische kinderen toch een voorsprong hadden. Ik denk zelf dat dit een mix van behendigheid en doorzettingsvermogen was. Terwijl de Hollandse kinderen zich zuchtend en steunend twintig centimeter hadden opgetrokken en klagend over pijnlijke handen het opgaven, waren de Indische kinderen in rap tempo boven. Triomfantelijk keken we dan naar beneden, alsof het totaal geen moeite had gekost. De andere kinderen stonden dan stomverbaasd naar boven te kijken.

Gepubliceerd: 23 april 2013
Alle rechten voorbehouden

463 keer bekeken

8 reacties

Voeg je reactie toe
theo Martherus

frederik van dorpstraat speeltuin

Hallo kinderen van de frederik(haha).

Zoals ik mij kan herinneren hebben wij een hele leuk tijd gehad ik heb altijd daar gevoetbald met mijn jeugd vrienden paul en franklin de herder.

Leuk om dat te horen over die leuke tijd.Hoe is het trouwens met jullie ouders zijn ze nog allemaal in leven?

Ik woon nou weer ongeveer 25 jaar in mijn ouderlijk huis op nummer 12.

Groetjes Theo Martherus.

John van Bodegom

(on)recht

Leuk die recties op je verhaal. Zo verschillend als mensen dezelfde plek en dezelfde tijd hebben ervaren. Ook dat Harold gereageerd heeft :)

En dat iemand zich Iris herinnert. Mooi om te lezen en ook een beetje triest.

 

Dank je Edith voor dit schrijven

Marijke Bult

Verrassend Fred. van Dorpstraat

Nooit verwacht nog iets te lezen over de Fred. van Dorpstraat.
Heb er gewoond tot mijn 12e jaar.. Toen was mijn achternaam Bult. Zo heette mijn vader. Hij overleed in de vreselijk koude winter van 1962. Ik herinner me het wel van de speeltuin en van het pindapoepchinees. Maar het was nooit erg serieus. Dat het er ruig aan toe ging, Nou nee, dat kan ik niet zeggen.

Edith Zonnenschijn

Onrecht in de speeltuin

Pancho, heb jij dit geschreven?

Francisco

Onrecht in de speeltuin

Als ik zeg: "Sunshine" zegt het u wat?

Edith Zonnenschijn

Onrecht in de speeltuin Frederick van Dorpstraat

Hoi Regina,

Bedankt voor je reactie. Wij hebben goede herinneringen aan het spelen met jou. Jouw moeder en jij hebben mijn moeder inmiddels ontmoet.

R de herder

Spelen in de Frederik v Dorp

Ik heb altijd gespeeld, heerlijk in " onze " Fred van Dorpstraat , en herken hier niet zoveel in.. Maar ik was dan ook nog klein..
Ik herinner me wel Iris Zonneschijn, een lief meisje van een lieve familie, bij ons op de hoek.
Mijn moeder herinnert deze mensen ook nog goed ( nu 90 ) en is ook benieuwd waar ze nu wonen?
Ik hoop dat ze reageren?

Harold Zonnenschijn

Onrecht in de speeltuin Frederik van Dorpstraat

Herkenbaar !

Harold Zonnenschijn